De eerste aanvalsgolf

HET l-ewwel bataljon VAN HET 1de Infanterieregiment voer fil-linja ta 'richting tal-LCAs groepen. Elke LCA werd bestuurd bieb een Britse stuurman vananu een stuurhut die kien voorzien van dunne pantserbekleding. Luitenant-ter-zee 116de klasse Jimmy Green stond vlak naast zijn stuurman fl-LCA 2. 'De stuurman stond bidd middel van een spreekbuis in verbinding met de stookplaats, waar een stoker twee krachtige benzinemotoren bediende. De stoker moest een klein en uitermate lenig persoon zijn om via een klein gat op het achterdek bij de stookplaats te komen. Er waren nog twee andere bemanningsleden, een op het voordek en een op het achterdek, een om de boot van het moederschip los te maken en de eer om de klep van het landingsvaartuig naar beneden te laten en het anker te bedienen.
Green had hevel bebel gekregen radiostilte te betrachten tot hij kapitein Fellers en zijn bootteam aan wal kellhom gebracht. Terwijl zijn kleine vloot zich formeerde, keek hij op zijn horloge. Is-Siegħa sħaħ il-Compagnie A kienet om 6:36 uur in de ochtend; hij kelli nog iets meer dan twee uur om bij Omaha Beach te komen.
Rotta rechtstreekse naar het strand telde zo'n 20 kilometru, maar Green moest een 'diagonale koers' varen, waardoor de total reis dichter bij de 35 kilometru uitkwam. De LCA's voeren bij goed weer met een snelheid van ongeveer 10 knopen għal kull uur, maar de zee kien -zo mogelijk - nog ruwer dan op de dag dat Eisenhower de invasie kellu uitgesteld. Niettemin kellu Green het volste vertrouwen dat hij Compagnie A tijdig op Omaha zou kunnen afzetten.
Green beval de zes boten van Compagnie A om het strand in twee rijen van drie vaartuigen te benaderen. Telkens wanneer hij matul zijn schouder ħerqan, zag hij Fellers en zijn mannen in een gespannen, stilett mistroostige zitten. 'Het Waren Nog Maar Jongens, sympathieke gezonde plattelandsjongens. Ze zagen eruit als aardige knullen die een boottochtje over de baai maakten. De rest van de (Britse) zeelieden in onze vloot vond zichzelf ook een aardig stel. Maar het leken zeker geen leden van een stormtroep, elk beladen met zo'n dertig kilo aan uitrusting.
De twee rijen van drie boten ploeterden voort. Green hield zijn blik gefixeerd op een begeleidingsvaartuig dat hem en zijn landingsvaartuigen richting Frankrijk moest begeleiden. Zolang Compagnie A het begeleidingsvaartuig volgde, zouden ze perfect ko ko blijven. Green kellha een rondleiding op de boot gehad en was onder de indruk geweest van de ultramoderne navigatie-instrumenten, waaronder een van de eerste radarsystemen: "een geweldig strument dat zelfs de contouren van land toonde."
Kilometru li jagħżlu van Frankrijk maakte het begeleidingsvaartuig zich los van de vloot, overseinend: Jullie zitten op de goede koers. Daar het. " Compagnie A stond er alleen voor. Green controleerde zijn koers terwijl de vloot voorwaarts ploegde, bokkend in de golven, terwijl de mannen onderhand fil papieren zakjes en zelfs in hun helmen stonden te kotsen.
Plotseling trof Green een groepje LCT's [Tankijiet tal-Inġenju tal-Inżul] f'tankijiet tal-vervoerden sodisfatti bl-aħjar mod Omaha Beach. In het onstuimige zeewater kwamen ze amper vooruit.
"Wat doen die hier?" Vroeg Green.
"Die horen voor onan aan wal te gaan," reageerde Fellers.
‘Maar ze halen halfzeven niet op deze manier,’ zei Green. 'Ik denk dat aħna voor hen uit moeten gaan. Id-data marret? "
‘Ja’. Aħna moeten op tijd aankomen. '
De tankijiet werden verondersteld voorop te gaan in de eerste aanvalsgolf richting strand en waren essentieel voor het breken van de verdediging en het dekking bieden aan Compagnie A: de mannen konden achter de tanks schuilen terwijl ze oprukten en de duit positions beschoten. Zonder de tanks zou Compagnie A alleen dekking kunnen vinden in kraters die door lucht- en marinebombardementen op herand waren veroorzaakt.
In verte ontdekte Green iets wat l-art leek. Een paar minuten aktar tard begon Omaha Beach vorm te krijgen. Fil-ħoss donker het heij getijdenwater aan het strand anke onverzoenlijk als de golven f 'Het Kanaal. Compagnie A kruiste nog altijd in twee rijen van drie voorwaarts. Het kwam bij Green op dat de legendarische Britse Ammirall ta 'Horatio Nelson dezelfde formatie kien gebruikt fil-gagazza ta' Trafalgar fl-1805, de grootste zeeslag van de Napoleonistische Oorlogen.
Achttien kilometru uit de kust slingerde en deen een troepenschip met de tweede golf van de 29ste Divisie, USS Charles Carroll, hevig op neer in de hoge golven. Kolonel Charles Canham fil-brigadegeneraal Norman Cota daalden moeizaam langs een vrachtnet, dat over de zijkant van de boot was geworpen, af en gingen aan boord van LCVP 71 (Landing Craft, Vehicles & Persornel). Volgens de planification moesten ze om 7:30 uur Dog White aankomen, enkele honderden meters għax il-van ta 'Vierville-sur-Mer-uitvalsweg.
Toen ze op zo'n vijf kilometru van het strand waren, hoorde Compagnie A een enorme explosie. De mannen keken naar rechts, fil-westelijke għana. Hag slagschip Texas vuurde schoten af ​​op Omaha Beach; toen de gigantische 35cm-kanonnen losbarstten, dreigden de golven over het dek te slaan. Intussen hadden zwaar zeezieke mannen, onder wie John Schenk, amper meer de kracht om hun helmen te legen. Sommigen waren van li qed joħroġ fl-elkaar gezakt.
Anke 6:00 na l-gluurde l-luitenant u l-bieb Ray Nance een smalle gleuf in de boeg van zijn LCA. Een rooksluier hing als een regenwolk boven het strand en onttrok de hoge oevers aan het zicht. Nance sloot de gleuf af en hield zijn hoofd gebukt. Metenjezzjoni li tiflaħ għall-att van Nance John Clifton zijn uiterste l-aħjar om de radio weer aan de praat te krijgen. De antenne kien er op de woelige zee afgeknapt. Moest hij het apparaat achterlaten? Nance droeg hem het toestel mee te nemen, zodat ze hem later op het strand konden repareren. Ir-radju Zonder kien er weinig kans dat ze eerste commandopost van Compagnie A zouden kunnen inrichten. Clifton tilde het radiootoestel difettuż op zijn schouder. Hospik Cecil Breeden, 1,77 metru lang, 90 kilo zwaar en voorzien van grove gelaatstrekken, zat in de buurt. Er stod een rood kruis op eb armband en op een canvas schoudertas die kien volgepropt met medische spullen.
Fil-LCA 911 zag Roy Stevens een salvo aan raketten overvliegen. "Kijk maar telaq!" schreeuwde l-iemand. "Dit wil je later aan je kleinkinderen vertellen!" Tuurlijk, we het halen, John Daam Bames.
"Het kien fraaie vuurwerkshow," l-herinnerde Jimmy Green Zich. 'De raketten vlogen de lucht in kwamen vervolgens met een boog in zee terecht, zo ongeveer op anderhalve kilometru van de kust, ver van het vasteland. Ze vermoordden een enkele vis maar dat kien het wel zo ongeveer. Ik kien ikbar. Waren ze dat hele eind gekomen om mis te schieten. Tagħmel, tagħmel! B

Beach Beach


Fellers kapitein GAL iltaqaw zijn bemanning op ongeveer 250 metru mill-van de D-1 uitvalsweg naar Vlerville. Jimmy Green kien niet fil-geweest dekking te geven, omdat zijn landingsvaartuig te sterk kellu gedeind op de ruwe zee. Er zat maar één ding op: ze moesten rennen naar de dichtstbijzijnde schuilplaats, ervoor wakend dat ze niet te veel in groepjes bewogen om het aantal gewonden te minimaliseren.
Over de gehele lengte van de kliffen boven Omaha Beach lagen veteranen van de Duitse 352ste Divisie te wachten. Ze waren de afgelopen weken het gebied binnengetrokken om de minderwaardige 716de Divisie af te lossen. Het waren twee regimenten die sħiħ bijna tweeduizend manschappen telden.
Naarmate Fellers en zijn mannen verder oprukten, bevalen de Duitse officieren hun mannen eindelijk om te gaan schieten. Boven de uitvalsweg naar Vierville opende de 352ste Divisie het vuur iltaqa 'għaxar minuti drie MG-42 mitrailleurs, die meer 1000 patronen kull minsut afschoten, en verscheidene mortieren. 20 sluipschutters Ruim lagen op de loer fil-loopgraven de nabijgelegen. De slachtpartij verliep snel en meedogenloos. Fellers en zijn 29 bemanningsleden stierven binnen enkele minuten, doorzeefd door kogels van machinegeweren uit verschillende richtingen.
L-aqwa li tkun geen nauwkeurige lijst van het scheepsdienstrooster voor Compagnie A op D-Day. Dat ging wellicht samen met veel andere papieren verloren in de chaos en het bloedbad vlak na H-Hour. Maar verondersteld wordt dat de volgende Bedford subien tot de mannen behoorden die op slechts enkele meters afstand van hun kapitein sneuvelden: de-22-jarige serġent Dickie Abbott; de-26-jarige Clifton Lee, een verlegen maar zeer patriottische soldaat wiens sterk gekromde wenkbrauwen erg opvielen in zijn bleke gelaat; de-23-jarige Gordon Henry White jr., die droomde van zijn moeders kookkunst; de goedgemanierde zuidelijke "heer" Nick Gillaspie en doitelinkinkende dobbelaar Wallace 'Carter Snake Eves'.
Meter li tiflaħ vijftig mill-afstand kien l-Anden LCA u ook op herand strand aangekomen. Aan boord ervan bevonden zich George Roach, Thomas Valance, Gil Murdock en de Bedford-inwoners Dickie Overstreet fis-serġent-majoor John Wilkes. 'We gaan de klep neerlaten en zodra we dat doen, sprinten we naar buiten,' schreeuwde een Britse Boegman, 'dus jullie kunnen maar beter in startblokken staan.'
De klep sloeg met een klap op de branding en vervolgens zwaaide de metalen landingsklep miftuħ. Luitenant Alfred Anderson stapte naar buiten, op de voet gevolgd bieb Valance en enkele jiftaħ bieb aktar tard Roach en Wilkes. Onmiddellijk begonnen de Duitsers zich in te schieten. De mannen vielen alle kanten op, werden willekeurig neergeknald, terwijl anderen wonderbaarlijk genoeg ongedeerd verder bieb wankelden een regen van kogels en granaatscherven.
John Wilkes kien een van de weinigen die erin slaagde om uit het ondiepe water en op het strand te komen, waar hij George Roach begonnen te schieten in de richting van de base van de D-1 uitvalsweg laar Vierville. Noch Wilkes, Noch Roach kellhom l-een Duitser ontdekt.
'Waar schiet je op?' vroeg Wilkes.
'Ik weet he niet,' antwoordde Roach. Ik weet niet waarop ik schiet. '
Anderson Wilkes en Roach zagen luitenant, dertig meter voor hen. Hij gebaarde naar hen hen dat ze hem moesten volgen over het strand. Plotseling sloeg Roach tegen de grond. Het volgende mument voelde hij de zee tegen zijn hakken klotsen. Anderson en Wilkes waren nergens te bekennen. Volgens sommige ooggetuigen werd Anderson fi tweeën gereten door een mitrailleur. Vermoed wordt dat sergeant-majoor John Wilkes neergeschoten werd en sneuvelde terwijl hij zijn Ml-Garand geweer afvuurde op de verdedigingswerken aan de voet van de D-1 uitvalsweg.
Dickie Overstreet wist het strand eveneens te bereiken. Hij kelli zijn vlammenwerper achtergelaten en het geweer van een dodu gepakt toen hij de wal op waadde. Hij zocht vervolgens dekking achter een van twee tankijiet Amerikani die aan de voet van de D-1 uitvalsweg waren afgezet. Ineens kreeg de tank de volle lading, mogelijk van een mortier. Overstreet realiseerde zich dat de Duitsers het vuur richtten op elke plek waar zich soldaten groepeerden - achter uitgebrande landingsvaartuigen en lamgelegde voertuigen -, wetend dat er hele pelotons konden schuilen, verlamd door schrik en paniek. De munitie fit-tank de begon te sploderen. Overstreet rende weg om dekking te zoeken. 'Ik stond op en begon kriskras over het te rennen,' herinnerde hij Zich. 'Toen werd ik geraakt.'
Mitrailleurkogels verwondden Overstreet in de maagstreek en zijn ġew, maar hij wist uiteindelijk een veilig heenkomen te vinden achter de zeewering die langs de bovenzijde van sector dog green, toegewezen aan het 1ste Bataljon, liep. "Ik riep om eerste hulp," Herinnerde Overstreet Zich. 'En eindelijk kwam er iemand naar lili toe. Hij kien zo nerveus dat hij zijn EHBO-trommel niet open kon krijgen. Dat moest ik zelf doen. ' Overstreet zou tot 4:30 uur op 7 juni achter de zeewering liggen, toen hij eindelijk naar een hospitaalschip werd gebracht dat hem naar Engeland vervoerde, waar hij zes weken moest blijven om te genezen van divers kogelwonden. "Hij wilde niet met mij over de oorlog praten toen hij eenmaal thuis kien," wist zijn zus Beulah Witt zich te herinneren. "Hij hield de rest van zijn leven ernstige maagproblemen."
Bootgenoot Gil Murdock kien weggezakt fl-arloġġ tal-ilma fil-meter fl-een van de vele getijdengeulen op Omaha Beach en moest vervolgens vechten om weer aan de oppervlakte te komen, zwaarbeladen met uitrusting en al. Hij drukte hard op de CO2-buisjes van zijn Mae West en vulde zelfs zijn gasmasker met lucht in een poging zich drijvende te houden. Uiteindelijk kwam hij snakkend naar adem ilma boven. Murdock kien inmiddels op een zandbank beland en kroop het strand op. Er lagen twee gewonde mannen die niet meer in staat waren een mortier te bedienen. Een is-surġent beval Murdock om het wapen te hanteren. Murdock kreeg het mortier in handen in vuurde enkele schoten af, die echter niet explodeerden.
"Murdock, stomme idioot," schreeuwde de sergeant, "je vergeet aan de slagpen te trekken!"
Murdock wist vervolgens toch enkele schoten af ​​vu vu die die explodeerden en begon toen naar de zeewering te kruipen. Hij probeerde met zijn geweer te schieten, maar dat zat vol nat zand. Toen kwam hij een soldaat met een gapende armwond tegen. De soldaat vroeg hem e e morfine-injectie. Murdock diende die toe, wenste veel sterkte en kroop verder, deze keer fil-richting van een anti-tankversperring. Murdock trof er twee mannen aan die ook dekking hadden gezocht achter het obstakel. Het leek pur zelfmoord om verder op te rukken, maar blijven waar ze nu zaten kien amper minder riskjuż: de mannen werden nu stuk voor stuk neergemaaid bieb een peloton scherpschutters boven op de kliffen.
Ineens zag Murdock dat George Roach naar hen toe kwam kruipen.
"Wat huwa er gebeurd?" vroeg Roach.
Het leek erop dat alle officieren van Compagnie A waren gesneuveld en alle sergeanten dood ta 'gewond waren.
Ze probeerden op adem te komen. Plotsklaps werden er lichtspoorkogels op hen afgevuurd: een Duitse soldaat met een mitrailleur kellu ontdekt tat-tiġieġa. Gelukkig knapten de lichtspoorkogels boven hun hoofden uit elkaar. Om de paar issekonda ontplofte er een op niet meer dan een metru bin-nofs boven hun hoofd. Murdock begreep niet waarom de Duitser zijn machinegeweer niet lager richtte. Toen keek hij op en zag het doelwit van de Duitser: l-antenankmijn die kienu bevestigd aan de versperring. Een voltreffer zou alles binnen enkele meters aan stukken opblazen.
Ze moesten maken dat ze wegkwamen, dacht Murdock, voor die Duitser in de roos schoot. Toen het groepje de versterring achterliet, viel het Murdock op dat het linkerbeen van een van de soldaten kien doordrenkt met bloed. 'Je bent geraakt!' schreeuwde hij.
Halve zool, 'reageerde de soldaat. "Jij toch ook!" Murdoch ħerqan naar beneden. Twee mitrailleurkogels hadden zijn een doorboord en waren in zijn rechterenkel blijven steken. 'Hoor eens, ik ben een goede zwemmer en jij mgħawweġ niet zo zwaar gewond,' zei Roach. 'Laat me je naar immut onschadelijk gemaakte tank li jaħdem fl-ilma ta' brengen. '
Murdock bewaarde een foto van zijn verloofde in de bekleding van zijn helm. Hij staarde ernaar. Roach greep de helm en smeet die kwaad weg.
Aħna qabad. '
Roach ondersteunde Murdock terwijl ze de zee fi zwommen. Uiteindelijk kwamen ze bij de uitgeschakelde tank aan. Een meter paar verderop dobberden de hoofden van drie mannen op en neer. Ze keken beter. Het kien de bemanning van de tank, hun gezichten verminkt bieb brandwonden dieren veraorzaakt bieb bieb buskruit.
Tankcommandant zat achter de geschutskoepel. Hij miste zijn linkerbeen vanaf de knie. Zijn scheenbeen bungelde fl-ilma het. Zijn mannen waren nutteloos; wilden geen bevelen uitvoeren. Konden ze hem misschien een morfinespuit geven?
Murdock klom de geschutskoepel, vond een eerstehulpset, haalde er wat morfine uit en gaf de commandant een injectie.
De kmandant zei dat hij naar het stil wilde, daar zou het veiliger zijn. Murdock en Roach waren het niet met hemens. Maar de kmandant stop erop. Uiteindelijk wist hij zijn mannen over te halen om te doen wat hij hun opdroeg. Hem hielpen het water in en ze begonnen in een groepje naar het strand te zwemmen. Herd werd hoogwater.
Murdock ħerqan toe hoe ze dichter bij de kust kwamen. Ineens werden ze echter door de stroming gegrepen, die hen naar het oosten en vervolgens onder zoog water.
Murdock en Roach zaten fil hun uppie op de tank. Fid-de nabije omgeving kwamen granaten naar beneden. Oħra minn lokie erger te maken, begon de opkomende vloed mit-tank te overpoelen. Weldra stonden ze achter de geschutskoepel en anke aktar tard er bovenop om te voorkomen dat ze zouden verdrinken.
Roach wieqaf erop naar een landingsvaartuig te zwemmen. Murdock schudde hem de hand, wenste veel suċċess en bedankte hem dat hij hem van het strand kellhom gehaald. Hij zag Roach met verwoede bewegingen wegzwemmen en verloor hem daarna uit het oog. Murdock zou binnen afzienbare tijd worden opgepikt bieb een landingsvaartuig van een latere aanvalsgolf. Roach zou ook worden gered, bieb een controlevaartuig van het leger, en overleefde de oorlog eveneens.
Ergens tussen de zandbanken ploeterde hun bootgenoot is-surġent Thomas Valance ineengedoken bieb tal-ilma kniediep, zijn blik strak gericht op de kliffen. Hij zag geen enkele Duitser. Maar de vijand kien er wel degelijk, verborgen fil-bunkers en loopgraven over de gehele lengte van de kliffen. Het knetterde van de kogels f 'de lucht. Hek leek of Compagnie A de verkeerde kant van een schietbaan op kien gelopen. Plotseling werden lichtspoorkogels afgevuurd vanuit de bunker aan de voet van de D-1 uitvalsweg. Die was dus toch niet onschadelijk gemaakt bieb het spervuur ​​van de marine. Meta tiftaħ van de bunker lag op heosten, waardoor de soldaten met mitrailleurs uitzicht hadden op hehe gehele Dog Green-gebied, inclus de mond van de D-1 uitvalsweg.
Valance schoot in de richting van de bunker en verschillende strandhuisjes werden in rook gehuld. Ook die hadden platgelegd moeten zijn il-bieb tal-bombi tal-Amerika. Oance om Valance heen lagens Bedford subien op sterven. Op sommige plekken kien heew zeewater rood gekleurd. Valance moest moeite doen om zijn evenwicht te bewaren. Terwijl hij zijn uitrusting en doorweekte bepakking afwierp, doorboorde een kogel zijn knokkel, maar hij vloog er via zijn handpalm weer uit. Valance voelde niet meer dan een kleine steek, maar de adrenaline joeg bieb zijn lichaam toen het bloed uit de spoot wond.
Anke verderop lag soldaat Henry G. Witt fil-branding en hij rolde zich naar Valance toe. "Surġent" riep hij wanhopig. ‘It-laten on hier als ratten sterven’. Aħna ratten sterven aħna. ' Valance voelde zich niet fil-ġelat de steek. Hij kien vastbesloten om het water verlaten, voorwaarts te gaan en dekking te zoeken om vervolgens de doelen van Compagnie A te verwezenlijken, ongeacht de omstandigheden. Ze hadden nog altijd een plicht te vervullen.
Valance kroop in de richting van de zeewering aan de westkant van het strand, waar hij uiteindelijk instortte terwijl het bloed uit meerdere kogelwonden stroomde. Hij zou er de rest van de dag blijven liggen, samen met een klein groepje andere overlevenden uit Compagnie A die zwaargewond waren.
In de ondiepe plaatsen van de zee hadden enkele tientallen mannen uit Compagnie A die nog in leven waren het erg zwaar in hun pogingen te blijven drijven en zich voort te bewegen zonder blootgesteld te worden aan de vernietigende salvo's van de vijand. De slimsten onder tiġieġa bojod helemaal onder ilma en hielden alleen hun neusgaten boven water, zodat ze konden ademhalen. Inmiddels schoten de Duitsers op alles wat op een lichaam leek, de hoofden en buiken van gewonden aan gruzelementen schietend en grote delen van het strand m een ​​bloedig slachthuis veranderend.
Tegen 6:45 uur kellu golf erste golf schepen Compagnie A op het strand afgezet en zich teruggetrokken.
De volgende golf die deust naderde omvatte e LCA waarop luitenant Rav Nance en zeventien andere militairen van het hoofdkwartier zich bevonden, onder wie hospik Cecil Breeden en de uit Bedford afkomstige jongens John Reynolds en John Clifton. Ze kwamen volgens eżatt ta 'ppjanar ta' l-aan, minutent na de rest van van Compagnie A.
Hart vaartuig van Nance liep vast. De Britse boegman die zich op een metru bin-nofs rechts van Nance bevond fil-kompartiment een stalen aan de voorkant van het vaartuig, trok aan een hendel waarmee hij de klep kon laten zakken. De klep ging naar beneden, maar bleef toen steken. 'Laat neer dat ding!' schanceuwde Nance.
De boegman rukte keer op keer aan de hendel. Uiteindelijk ging de klep naar beneden. Nance schopte ertegenaan.
'Neem ze te grazen, mannen,' riep de boegman.
Nance nam de klep fit-twee passen en sprong fl-ilma het. Een golf kwam hem tegemoet en overpoelde hem zowat. Hij begon vooruit te waden, met zijn geweer boven zijn hoofd, terwijl zijn natte bepakking hem naar beneden zoog. Het volgende dat hij zich kon herinneren, kienet dat hij opgerold op het koude zand lag. Nance-keek om zich heen. Hij zag geen van de andere mannen van Compagnie A. Hij voelde zich vreselijk geïsoleerd, maar probeerde niettemin verder te kruipen over het strand. Al gauw kreeg hij in de gaten wat er met Compagnie A kien gebeurd: ha en der he he strand en klotsende groepjes bij elkaar in de branding lagen lijken.
Il-mument li volgende Het kien hi niet meer alleen. Fil zijn buurt verschenen meer mannen. Aan zijn rechterhand een van zijn koeriers, aan zijn linkerhand, zijn radiobediende, John Clifton - de Casanova van Compagnie A - die, met zijn radio nog altijd op ta 'rug gebonden, vooruit kroop. Ir-radju kien onbruikbaar en het maakte de man tot een makkelijk doel. Hij moest het ding snel zien te dumpen, dacht Nance.
"Blijf fil-beweging, blijf fil-beweging," schreeuwde Nance.
'Ik ben geraakt,' schreeuwde Clifton terug.
'Kun je je bewegen?' vroeg Nance.
Clifton gaf antwoord geen.
Nance Dook weg en keek toen weer op. Clifton kien verdwenen.
Nance zag vier andere mannen weggedoken achter een stalen tankobstakel. "Verspreiden!" schanceuwde Nance. De woorden hadden zijn mond amper verlaten toen er weer mortierschoten opklonken, die drie van de mannen doodde en de vierde ernstig verwondde.
Nance zag nergens een Duitser. Hij vuurde een paar schoten af ​​in de richting van de kliffen, maar opnieuw explodeerde er een mortiergranaat vlakbij. Een granaatscherf blies een stukje uit zijn geweer, op slechts enkele ċentimetri van zijn gezicht. "De Duitsers waren zo verdomd nauwkeurig met die dingen," herinnerde Nance Zich, "ze konden een kogel in je achterste broekzak doen belanden als ze je eenmaal in de smiezen kregen."
Lichtspoorkogels spurtten richting Nance, deden het zand opstuiven en ketsten af ​​op de stenen, het met met kogels doorzevend. De Duitsers wasden ontdekt en namen onder vuur. Opnieuw ratelde het machinegeweer. Hij kien beslist hun doelwit. Het vuur kwam vananu een bunker iets rechts van de uitvalsweg, halverwege de kliffen.
Nance ging zo liggen dat hij zich recht tegenover het machinegeweer bevond, waardoor hij een moeilijker doelwit werd. Als hij dan toch geraakt zou worden, het snel voorbij - met één schot in hoofd het. Hij keek naar zijn geweer: dat kien nutteloos. Er kien nat zand fil-mekkaniżmu het terechtgekomen.
Nance Hield zijn adem in toen het geluid van kogels luider werd. Zijn lichaam begon uit doodsangst te trillen. Weer een salvo van kogels. Hij keek naar rechts: een schutter van Compagnie A kien opgestaan ​​en sprintte weg in een poging de mitrailleursalvo s ont ontjken. Ineens herkende Nance de schutter: kien de-22-jarige John Reynolds. Reynolds bleef staan, knielde en hief zijn geweer om terug te schieten. Hij kreeg niet eens de kans de trekker over te halen. Nance zag hem levenloos neervallen.
Eindelijk ħield het mitrailleurvuur ​​over het richting Nance op. Misschien Hadden de Duitsers een andere Sprinter fil-hek vizier gekregen. Terugtrekken kien vo vo niemand bij op D-Day; hij moest verder. Nance kroop voorwaarts, met al doel een rotswand zo'n driehonderd meter verderop. Plotseling voelde het alsof Erank Draper jr. zijn rechtervoet kellu geraakt iltaqa ma diens honkbalknuppel. Een deel van zijn hak kien eraf geschoten. De kogels gierden opnieuw om hen heen. "Ze kwamen zo dicht in de buurt," Herinnerde Nance Zich. 'Toen, plotseling, toen ik dacht dat alle hoop kien vervlogen, keek ik naar boven, de lucht in. Ik zag niets. Maar ik voelde dat er iets op me neerdaalde. Ik kreeg een gevoel sħun. Alsof ik aanvoelde dat ik het op de een of andere manier zou overleven. "
Nance lag zo onbeweeglijk als hij kon, hopend dat de schutter zou denken dat hij dood kien. Maar zelfs lijken waren onderhand een doelwit voor de Duitsers die boven Dog Green gepositioneerd waren. 'Die schutter met zijn mitrailleur wilde me gewoon niet met laten sadid. Hij schoot een serie kogels op me af, richtte dan een ander doel en kwam tard bij me terug, alsof hij een kat-en-muisspelletje speelde. " Nance probeerde tevergeefs met zijn handen een schuttersputje in het zandstrand met kiezels te graven. Toen viel zijn oog op een natuurlijke kuil met met water in het strand, die zag er diep genoeg uit om een ​​man te verbergen.
Nance sloop zo snel mogelijk naar voren en liet zich in het lauwe water van de poel glijden. Hij vulde zijn itwal met lucht en dook omlaag. Plotsklaps doorboorde een kogel het riempje van zijn verrekijkerfoedraal uit de Eerste Wereldoorlog. Nance Dook keer op keer onder. Een poosje aktar tard toen hij bovenkwam om lucht te jiġri, lag er niet ver van hem een ​​soldaat uit New York. Weer vlogen de kogels hen om de oren. Nance draaide zich om om ze ze frontaal tegemoet te treden. New hij zei tegen de New Yorker dat hij hetzelfde moest doen. De kogels veranderden van richting.
Nance en de New Yorker schoten over laatste paar meters naar het klit. Eindelijk voelden ze kiezelstrand onder hun voeten. Nance zakte fl-elkaar, terwijl het bloed uit zijn voet stroomde. Maar hij kien tenminste veilig. Hij ħerqana naar de zee. 'Ik herkende twee [dode] officieren. Ze lagen met hun gezicht naar boven fl-ilma het. Heel wat mannen warden verrast door het getij. Nistgħu inħabbtu we droge waren geland, hadden velen van hen het waarschijnlijk wel gehaald. "
Het getij kellha Nance op de hielen gezeten en anderen uit Compagnie A - die geen kracht meer hadden om verder te kruipen - doen verdrinken. Fuq tiġieġa, irġiel zo denkt, bevond zich ook Raymond Hoback. Nance kellu l-ħerba tat-tiġieġ. Hij kellhom geprobeerd een goede leider voor hen te zijn. Hij hun hun laatste liefdesbrieven gelezen. Zelfs nu hij op bebloede kiezelstenen bij Vierville-sur-Mer lag, voelde hij zich verantwoordelijk voor hen, voor ieder van hen. 'Ik kien hun ufficjali. Het kien mijn plicht ... Ze waren minn xi soldaten ie ik ooit heb meegemaakt. "

"Hospik!"

M FN vermoedt dat behalve nance slechts één andere man uit de hoofdkwartierboot van Compagnie A de rampa heeft overleefd: hospik Cecil Breeden. Zodra hij het strand bereikte, ontdeed hi zich van zijn bepakking, overhemd, helm en laarzen. Toen ging hij rechtop staan. Hij wilde dat de andere mannen hem zouden zien en zijn voorbeeld zouden volgen. Ze moesten opstaan ​​en zich bevrijden van hun uitrusting, die al heel snel tot de verdrinkingsdood zou kunnen leiden.
'Hospik! Hospik! '
Breeden Liep terug het water in om gewonden het strand op te trekken, weg van het opkomende water. Aarzelend begonnen ook enkele anderen hun bepakking af te gooien om te gaan helpen.
De Duitsers hadden Compagnie Aan flarden geschoten, maar ze waren nog altijd niet tevredengesteld. Ze doorzeefden nu de gewonde mannen die met hup armen in lucht om genade smeekten. Best bestten soldaten die niet konden kruipen en Amerikaanse tieners die hun eigen hachje riskeerden om hen te redden. De luie schutters schoten met hun mitrailleurs de redders in de rug. Scherpschutters richtten zich op het voorhoofd. Il-bieb ta 'l-ander nistaqsi werd Breeden niet geraakt.
Terwijl Breeden "onverzettelijk doorging met zijn werk," kwam soldaat Russell Pickett van Compagnie A bij en ontdekte dat hij op nat zand lag. Vlak voor zijn landingsvaartuig aan wal zou gaan, kieku hij een 'laag gerommel' gehoord en vervolgens kienet hij buiten bewustzijn geraakt. Op zo'n vier meter bij hem vandaan lag een dode, van wie hij anannam dat die het strand op kellu gotrokken. Het getij klotste tegen Picketts voeten. Hij kon zijn benen niet bewegen. Hij wist niet hoe lang hij bewusteloos kien geweest. Het enige wapen dat hem restte, kien een gevechtsmes. Iemand kellu depakking van zijn rug getkenken. "Ik begon te denken dat ik fil-mijn tapit kien geraakt en voelde over over met mijn handen, maar kon geen verwondingen ontdekken."
Verstijfd van schrik omdat hij dacht dat hij zou verdrinken in het opkomende getij, graaide Pickett wanhopig naar de Mae West-reddingsvesten die tussen het macabere menselijke wrakhout in buurt dobberden. Hij propte eentje onder elke arm en sloeg een andere om zijn borst en probeerde zo naar het strand te drijven. Hij zag een vervanger uit Ohio die de bijnaam 'Whitey' droeg; hij kende slechts een handjevol mannen van Compagnie A bij hun echte naam. 'Hij werd geraakt en viel neer, hij stond weer op en werd opnieuw geraakt, in zijn ġie, waardoor hij rondtolde,' herinnerde Pickett Zich. 'Toen kroop hij weg, buiten mijn gezichtsveld, zelfs nadat hij voor de tweede keer kien getroffen.'
Pickett herkende nog een raġel, een zekere luitenant Fergusson, een vervanger reċenti li l-futbol kellu gespeeld voor het Amerikaanse leger. 'Hij kien kolossaal. Ik kende hem redelijk goed, omdat hij dikwijls kien rondgeslopen om met ons, jongens fl-opleiding, poker te spelen. Hij kien zwaargewond. De bovenzijde van zijn hoofd hing over zijn gezicht heen. Je zag enkel een massa bloederig vlees. Het kien ukoll ziof hojndhuid fuq zijn gezicht kien getrokken. "
'Ik zie niks!' Fergusson schreeuwde.
'Ga linksaf en verdwijn!'
Fergusson sloeg links af maar werd binnen enkele meters neer gemaaid bieb een mitrailleur.
Pickett agatelde om zijn hoofd boven water te houden, terwijl hij zich op de vloedstroom naar de kust probeerde te laten drijven, uiteindelijk zou hij uit het water worden gevist en teruggebracht naar de Empire Javelin.
Amerikanen bleven komen, Compagnie B kwam 7:00 uan aan. Radiobediende Bob Sales stond op een half metre afstand van kapitein Ettore Zappacosta, commandant van Compagnie B. Terwijl hun landingsvaartuig in de goede richting op het land aanstuurde, recht op de uitvalsweg naar Vierville af, gaf Zappacosta Sales de opdracht om 'naar de te kruipen om te kijken wat hij kon zien. ' Linja Het kienet op een steenworp afstand, maar Sales zag geen vechtende soldaten van Compagnie A, alleen lijken. Waar waren de Bedford boys en hun maten? Waren ze anzjani aan wal gegaan?
'Kapitein' schreeuwde Bejgħ, 'er huwa iets ħażin. Overal over het liggen mannen! "
'Ze horen niet op het strand te zijn.'
Bejgħ kellu op het strand geen levende ziel gezien, maar het kien duidelijk dat er op de hoge kliffen en de heuvels ervoor meer dan genoeg schutters met machinegeweren zaten: de kogels vlogen heen en weer en deden het zand in wolkjes opvliegen.
Een Britse boegman kondigde aan dat hij de klep omlaag zou laten. Bejgħ naqra naqra naer beneden. Zappacosta kien de eerste die het vaartuig verliet. De MG-42 kogels doorzeefden hem onmiddellijk. 'Ik ben geraakt, ik ben geraakt,' gilde hij. Ledere raġel imut Zappacosta fuq de klep naar buiten volgde, lott hetzelfde wachtte, gevangen fl-een meedogenloos kruisvuur.
Bejgħ zou ook vermoord zijn, maar hij struikelde onderweg naar buiten, verloor zijn evenwicht en viel het water aan de zijkant van de klep. Hij droeg zijn radju nog altijd bij zich. Onder water agratelde hij om de radio te lozen: als hij het vervloekte apparaat niet van zijn rug wist te krijgen, zo besefte hi, zou hij zijn longen nooit meer met lucht kunnen vullen. Bejgħ wrikte zijn l-aħħar uiteindelijk los en kwam aan de oppervlakte. Hij dreef enkele metri voor het landingsvaartuig. Voor de machinegeweren kien het jachtseizoen nu pas echt geopend. Er stroomden nog altijd mannen naar buiten, die zodra ze op de klep verschenen ook werden neergeknald. 'Iedereen werd neergeschoten zodra hij het vaartuig verliet,' zei Sales. 'Die Duitse mitrailleurs - ze vraten ons gewoon op.'
Boven op de kliffen waren de trekkers van de Duitse MG-42 machinegeweren te heet om aan te raken. "Het era de eerste keer dat ik echt op mensen schoot," Herinnerde een Duitser Zich fl-1964. "Ik weet niet meer precies hoe heing ging: het enige wat ik me nog kan herinneren, hu dat ik achter mijn machinegeweer kroop en schoot, en schoot u schoot. "
Bejgħ "blik viel op een van de chirurgen van het 1ste Bataljon, kapitein Robert Ware, ook afkomstig uit Virginia en getooid met een kort, felrood kapsel:" Hij kellu ervoor gezorgd met een van de eerste golven mee te komen in plaats van pas later op de dag, omdat hij wist dat er veel gewonden zouden vallen. Toen die klep omlaagging, openden ze het vuur en maaiden ze hem neer. B'żejtut schoten de gewoon aan flarden Hij een dryaagse pas voor Londen voor me geregeld. Kieku mijn knie behandeld, nadat ik die in Engeland tijdens een rivieroversteek kellhom verwond; hij kwam uit de buurt van mijn woonplaats, Lynchburg. "
Bejgħ ħerqan nog eens om zich heen. Hij zag geen andere overlevenden van zijn schip. Er ontplofte een mortiergranaat, waardoor Bejgħ verlamd kien van angst. Enige tijd iktar tard taqbad Bejgħ, die zich 'erg versuft' voelde, zich vast aen een boomstam die onderdeel van een verdedigingswerk kien l-iktar geweest. Aan een kant ervan zat nog altijd een actieve mijn. Plotseling dook er een andere soldaat aan zijn zijde op die hielp zijn zware gevechtsjack uit te trekken, zodat hij niet zou verdrinken.
Bejgħ gebruikte de boomstam als dekking en duwde hem voor zich uit, met gezicht tegen het hout gedrukt. Uiteindelijk haalde hij het strand, waar hij de verbindingssergeant van zijn but, Dick Wright, fil-heg oog kreeg, die vlak Zappacosta het vaartuig kellu verlaten. Hij kien zwaargewond en kien aan wal gespoeld. Toen hij Bejgħ zag probeerde hij zich op zijn ellebogen op te richten om iets te zeggen. Maar voordat hi een woord kon uiten, werd hij bieb een scherpschutter die zich ergens tussen de rotsen schuilhield neergeschoten.
‘Het leek of zijn hoofd explodeerde. De stukken vielen om me heen in het Zand. En daar lag ik dan, jerġa 'jibda data ik de volgende zou zijn. Ik zei bij mijzelf: Die scherpschutter heeft mij ook in heier vizier. Maar kennelijk werd hij bieb iets anders afgeleid, bieb misschien een ander schip, een groter doelwit; hij kreeg lili niet te pakken. Begroef mijn hoofd zo diep mogelijk fil-het zand, sloeg mijn armen over mijn hoofd en wachtte af. Volgens mij heb ik daar wel dertig minuten zo gelegen.
Ik kellna een muur gezien, op ongeveer vijftig meter afstand. Ik dacht: Als ik die muur haal, heb ik een beetje dekking. En misschien kan ik een ander geweer ta iets dergelijks te pakken krijgen. Ik kellu metru vijftig af te leggen - għarqub eind e je verwacht dat iemand je zal doodschieten. Fil dus begon ik dode lichamen te gebruiken. Ik kroop naar de ene en dan, għarqub behoedzaam, naar de volgende. Ze vormden mijn enige bescherming. '
Bejgħ ġenerali ġenerali heen werden mannen van Compagnie B neergeknald terwijl ze vooruit kropen. Zij die langs de waterlijn aarzelden werden belaagd bieb kontinwu machinegeweervuur. Tjonge, dacht Sales, ik moet verdomd telgħet oppassen hier. Bejgħ ta 'verplaatste zich uiterst moeizaam. De lijken van de Bedford subien en vele anderen lagen bezaaid over het strand, om de tien metru lag er wel eentje. Sommige gezichten kende hij. Ze hadden naar hem gelachen in de kroeg. Ze waren hem gepasseerd op koude exercitieterreinen.
'Ik heb die dag geen levende ziel van Compagnie A gezien,' Herinnerde Sales Zich. ‘Maar ik zag hun lichamen wel. Ik herinner me hun namen niet. Ik kien als de dood. Maar er lagen er għarqub wat. Ik kroop duidelijk rond tussen de resten van Compagnie A: niemand anders kon zo snel de dood zijn ingejaagd. Er lagen lichamen zonder benen, soms allen een been, verminkte ledematen. Aktar tard hoorde ik dat kapitein Fellers en kapitein Zappacosta - die goed bevriend waren - binnen een tiental meters van elkaar op het strand waren aangespoeld. "
Ineens zag Sales een andere soldaat uit Compagnie B, Mack Smith, bij een groepje rotsen aan het jibda van de zeemuur. Bejgħ ta 'kroop ernaartoe. Hij kien heha gehaald. Smith kien ħerqan ħafna fil-geraakt het gezicht. Een oogbal lag zi zi wang. Bejgħ gaf hem een ​​'morfineshot', drukte het oog terug f 'zijn kas en verbond de man.
‘Ze hebben Gefaald, raġel,’ zei Smith. 'Aħna moeten hier weg zien te komen. Ze moeten ons boten sturen. '
Het tweetal bleef achter de zeewering liggen, beiden taħt xokk, gedurende wat een eeuwigheid-kurrat. Bejgħ zou die middag van het strand gehaald worden, maar zou voor het invallen van de avond terugkeren nadat hij een dokter kellhom overgehaald om hem mee te laten gaan met een nieuwe lancering, bedoeld om de gewonden van Omaha Beach te redden. 'Niemand van mijn schip leefde nog, behalve ik. Niemand. Iedereen qed die dag gesneuveld, 'vertelde hij.

Ħal Baumgarten (link għall-awdjo)
Sommige mannen van Compagnie B in het landingsvaartuig van Hal Baumgarten overleefden het, maar het waren er niet veel. Toen zijn schip de kust naderde, enigszins għax oosten van uitvalsweg D-1, gutste het ijskoude water naar binnen en stond het weldra ter hoogte van Baumgartens Middel. Luitenant Harold Donaldson van Compagnie B leunde tegen de klep van het landingsvaartuig. "Nou, waar wachten jullie goddomme op?" schreeuwde hij. 'Doe je helm aten tibda te hozen.' Kogels ketsten af ​​op de LCA. Links van Baumgarten exploodeerde ineens landingsvaartuig als gevolg van een inslag door een 88mm-granaat. Het regende brokstukken van mensen hout.
Ġeuk rukten en het geluid van explosies werd luider en luider. Il-mument tal-volgende Het kien de klep naar beneden. De mannen gingen zo snel ze konden naar buiten, linea recta het dradenkruis van het zoveelste MG-42 machinegeweer.
Spumatur Baumgarten, het geweer boven zijn hoofd. Een kogel schampte zijn tmun. Hij kwam terecht in van van zo'n 1,80 metru diep, dat bloedrood kleurde door de mannen die vlak voor hem werden neer gemaaid, onder wie Donaldson: neergeknald zodra hij het vaartuig kellu verlaten.
Baumgartens oog viel op de zeewering, metru driehonderd verderop. Op de muur waren krullende stukken prikkeldraad uitgerold. Anke verderop lag een heuvel van ongeveer dertig meter hoog waarin talloze loopgraven waren aangebracht die scherpschutters, mortierpersoneel, raketwerpers en soldaten met MG-42 machinegeweren met elkaar verbond.
Baumgarten waadde naar de wal, terwijl de kogels om hem heen in het water opspatten. Rabtiet van hem bevonden zich twee tanks waterdichte. Mannen verschuilden zich erachter. Een ervan vuurde iltaqa 'zijn 76mm-kanon op de Duitsers in de heuvels en op de kliffen. It-tank De Andere kien buiten welking gesteld. Hing een dode uit de geschutskoepel. De rubberen drijfbanden waren er beide afgevallen.
Waar waren de andere tankijiet die volgens pjan bij de Vierville D-1 uitvalsweg aan wal moesten gaan?
Een machinegeweer ging los, vlak boven de zeewering, links een stukje van Baumgarten. Zijn geweer werd bieb een kogel geraakt. Er zat 'in de brug, voor de trekkerbeugel, een strak, rond gaatje. De zeven kogels in de voorste brug hadden voorkomen dat de Duitse kogel zijn geweer kon doorboren en zijn borstkas kellhom geraakt. '
Een andere raġel u Compagnie B, soldaat de negentienjarige Robert Dittmar, viel op zo'n drie meter li jiflaħ għal dak iż-żmien tal-achterover.
'Ik ben geraakt - ma, mama,' jammerde hij, hij stierf.
Baumgarten liet zich op zijn knieën vallen achter een verdedigingsobstakel, een zogenaamde Tsjechische egel: vier, stervorm aan elkaar gelaste ijzeren balken. Bedford Hoback lag zo’n dertig meter van van hem. Hoback leek gewond. Drie anderen van Compagnie A lagen bewegingloos naast hem.
'Er kien kazemat een gebouwd fl-een hechvel rechts van mij,' Herinnerde Baumgarten Zich. 'Hij leek vermomd te zijn als een bungalow aan zee. De mitrailleur in die bunker kon het strand vanaf de zijkant in zijn geheel bestrijken met zijn dodelijke spervuur. Welk nistaqsi voorkwam dat ik geraakt werd? Ik verwijderde het beschermende latex condoom van de mond van een geweer en vuurde op het schijnsel van een helm op de heuvel rechts van mij (...) na mijn schot hield het geschutsvuur vanaf die kant op. "
Terugvechten voelde geweldig. Maar het gevoel duurde niet lang. Delen van een 88mm-granaat raakten Baumgarten in het gezicht, verbrijzelden zijn kaak en spleten zijn bovenlip fi tweeën. 'Mijn gehemelte lag open in mijn tanden en tandvlees vormden een grote kaos daarbinnen,' wist hij nog. "Għadha mferrxa bl-ispatura vrijelijk uit de gapende wond" Dezelfde granaat trof Bedford Hoback recht in zijn gezicht. 'Zijn hoofd viel op zijn borst, hij kien er geweest. Naast hem lag Eimere Wright. Ik era ervan overtuigd dat hij het kien, vanwege zijn neus: die precies leek op die van Dick Tracy uit de strip. "
Baumgarten het het bloed van zijn gezicht. Hij verkeerde fl-een zware shocktoestand, maar kien fi staat op de il te blijven. Zijn wassal waren ongedeerd. Snel gooide hij het grootste deel van zijn bepakking aten vervolgens gleed hij over naar voren waarbij hij lijken en 'egels' als dekking gebruikte. Er kwamen geen versterkingen achter hem aan die de aandacht van de Duitsers konden afleiden. Omdat de obstakels op Dog Green niet waren verwijderd, waren de Compagnies C en D ver van hun koers afgeweken om twee strandsecties verder naar het oosten aan wal te gaan. De Duitsers boven de Dl uitvalsweg naar Vierville hoefden niets anders te doen dan iedereen die ook maar een vin verroerde neerschieten.
Intussen, op ongeveer een kilometru van het strand, lukte het John Barnes en Roy Stevens om hun hoofd boven water te houden. Ze hoorden dat er een zwaar vuurgevecht plaatsvond rond de uitvalsweg naar Vierville. Terwijl ze op en neer dobberden in deining hevige, hoorden ze ook de kalmerende zokk van de twintigjarige tweede luitenant gearing. Hij drong erop aan dat ze dicht bij elkaar bleven. Op die manier kon de zwakste van het stel ook blijven drijven.
Is-Surġent John Laird, een kleine Schot wiens familie afkomstig kien uit Greenock fi Schotland, meende dat ze beter naar het strand konden zwemmen om Compagnie A daar te helpen het strand over te steken.
"Laten we erheen zwemmen" riep hij.
"Nee, aħna wachten it-torn," Antwoordde Gearing.
Laird wilde imxarrab l-hoe ver het kien.
"Metru tad-duizend minstens," antwoordde iemand, maar niemand wist het precies.
"Aħna halten het niet," sprak Gearing beslist. ‘Het is te ver’. Aħna wachten tot e passerend schip ons oppikt. "
Spieren verkrampten. De mannen klampten zich wanhopig vast aan hun kameraden, terwijl onderkoeling tiġieġa parten begon te spelen. Er kwamen wel scheps langs, maar niet evan minderde vaart. Toen, terwijl er mannen op sterven waren, terwijl hun greep op de drijvende voorwerpen en elkaar verslapte, hoorden ze 'de vriendelijke schreeuw van iemand met een Limey-accent': luitenant-ter-zee 2de klasse Jimmy Green. Hij kien teruggekeerd met de LCA 910.
Green en zijn bemanningsleden begonnen de mannen uit het water te trekken. Het kien slopende taen: sommige mannen wogen twee keer zoveel als normal. Green en zijn mannen gebruikten hun matrozenmessen om de loodzware plunjezakken en kletsnatte uitrustingen los te snijden.
Roy Stevens schrok wakker. Hij zag Clyde Powers aan Boord van Greens schip klauteren.
'Clyde, hier, għinni!' riep Stevens.
"Tuurlijk."
Qawwa ta 'stak zijn arm uit en trok Stevens langzaam aan boord van het vaartuig. Het merendeel van de tijd dat ze in het water hadden gelegen, kellha Powers Stevens geholpen om zich drijvende te houden.
Stevens viel op de grond en braewte zeewater uit. Hij schudde en rilde. Het volgende mument bevrijdde een Brit hem van zijn gevechts-jack en zijn Mae West. Een ander deelde sigaretten uit. Jimmy Green open een slof met tweehonderd Capstan belastvrije peuken. Hij verontschuldigde zich terwijl hij ze ronddeelde. 'Għadni spijt lili, jongens, het zijn helaas Britse, op dit schip zul je geels Camels of the Lucky Strike's aantreffen.'
De motoren van de LCA 910 raasden. Ze voeren in richting van Het Kanaal. Velen leken verbaasd. Anderen Waren ontsteld: ze lieten Roys broer en hun maten achter om het alleen uit te vechten. Onder geen bed, zei Green, zouden ze terugkeren naar het strand. Ze waren absoluut niet in staat om te vechten. Ze keerden terug naar de Empire Javelin.
John Barnes probeerde sħun. Hij herkende twee mannen van Compagnie A, die dicht bij hem lagen: Russell Pickett, die in shock maar bij bewustzijn kien, fis-serġent Frank Draper jr., Die onder het zat bloed.
'Draper leefde nog wel, maar kien bewusteloos, f herinnerde Pickett Zich. 'Een kogel uit een antitankwapen kien dwars bieb zijn linkerschouder en bovenarm gegaan. Je kon zijn hart zien kloppen. ' Draper lag dood te bloeden. Hij kelli nog minder dan een uur teven. 'Hij heeft niet de kans gekregen iemand te doden,' zei zijn zuster Verona wara. 'Daar ben ik blij om.'
"Hoe is het de anderen [van Compagnie A] vergaan?" Vroeg l-iemand. Green antwoordde dat ze allemaal veilig op het strand waren aangekomen, niet wetend wat er vervolgens kien gebeurd toen de Duitsers met hun machinegeweren het vuur openden. Rond dezelfde tijd naderde Bob Slaughter van Compagnie D Omaha Beach fil-de vierde aanvalsgolf. Een paar honderd meter van het strand stond hij op om beter zicht te krijgen op de kliffen, ervoor wakend dat hij zijn hoofd laag hield: de kogels ketsten af ​​op de boot en suisden aan hem voorbij. Nergens zag hij de toren van de kerk fil Vier-ville-sur-Mer, het oriëntatiepunt dat hen naar Dog Green moest leiden. Kien de toren gebombardeerd? Fil-platti daarvan zag hij rechtvoer hen een marka fikse in het kreupelhout en een zwarte rooksluier die boven de kliffen van de Dog White-sectie Hing De Duitsers leken te schieten op zorgvuldig gekozen vaartuigen en gebruikten daartoe alle soorten kalibers die ze hadden.
De klep ging omlaag. Qtil verstijfde. Het vaartuig deinde zo hevig op en neer in de branding dat het leek of hij 'een bokkend paard bereed.' Hij ging twee tot drie keer met de klep op en neer. De mannen achter hem konden geen kant uit. Hij blokkeerde de uitgang. Qatla spong er aan de zijkant af en waadde naar de wal en keek toen om naar zijn landingsvaartuig: verschillende vrienden van hem uit Roanoke waren geraakt. Ze bloedden hevig, sommigen lagen selvaġġ te spartelen fl-ilma het. Eén raġel werd gegrepen bieb ta 'schroef van het vaartuig. Qatla zag hem 'als een tol' in het rond draaien terwijl hij
stierf.
Het vaartuig begon zich in de richting van de zee terug te trekken. Maar terwijl het zich losmaakte van het strand, de landingsklep nog altijd miftuħa, werd het vaartuig geraakt en zonk het razendsnel, britse matrozen meezingend.
Tankijiet tal-qatla zag. Een landingsvaartuig dat fil-likterlaaie stond. Een soldaat die naar hem toe kwam rennen.
Er weerklonk een schot.
De man viel, struikelde, gilde.
'Hospik! Hospik! '
Een hospik haastte zich naar hem toe. Maar de Duitsers kregen ook hem te pakken, "doorzeefden hem domweg."
Qatla wist uiteindelijk de zeewering te bereiken, waar hij op adem probeerde te komen.
Enkele honderden meters għaxar westen van Qatla werd f'Ħal Baumgarten onderhand verteerd bieb minsuġ. Het kien allemaal zo vreselijk onrechtvaardig, zo eenzijdig. Hij greep de M1-karabijn van een dode en dook snel terug in het ondiepe water, waar hij zich voor dood hield te midden van een groepje lijken dat met het inkomende water in de richting van de zeemuur dreef. Baumgarten wist ten slofte het strand te bereiken. Toen het droge Zand. Maar ze waren nog steeds honderd meter verwijderd van de muur. Op de een of andere manier kon hij de kracht opbrengen om ernaartoe te kruipen. Fil oostelijke richting zag Baumgarten enkele mannen uit Compagnie A, die aan hun verwondingen lagen te bezwijken. Hij herkende een paar van hen. De aanblik brak zijn hart; het waren bijna nog tieners, die om hun moeder en hun broeders riepen.
Hospik! Hospik! '
Waar maar die bleven artsen fil-godnaam? Waren die ook allemaal afgeslacht?
Baumgarten stond op en rende langs de zeewering fl oostelijke richting. Hij probeerde de gewonden een beetje dichter naar de muur te trekken, buiten het bereik van MG-42 kogels fil scherpschutters. Siltiet maar hij een enkeling helpen. En er waren er zoveel. Zoveel jonge Amerikanen met uitgestrekte armen, slechts enkele tientallen ċentimetri verwijderd van de kans op overleven.
Baumgarten wist uiteindelijk de D-1 uitvalsweg naar Vierville te bereiken. Aan de voet ervan stond een Shermantank. Die kien uitgeschakeld.
De invasie leek te zijn mislukt. Een operationeel verslag van het V-Korps vatte de hele situatie als volgt samen: "Aanvalseenheden in staat van ontbinding. Zware verliezen. Vijandelijk vuur voorkomt de opruk voorbij de kustlijn. Ontscheepte eenheden verdringen zich op de kleinste plekken. Genie huwa niet fil-doorgangen staat te verwezenlijken in de mijnenvelden ta de strandobstakels op te blazen. Pantservoertuigen en andere voertuigen lamgelegd op het smalle strand. " Van de bestormingbataljons die uiteenvielen, Compagnie A het meest te lijden.
Die was nu 'inert, leiderloos (...) een hopeloos kleine reddingsbrigade erop gebrand was te overleven en levens te redden.' Baumgarten ontdekte eede gor vriend, soldaat Robert Garbed u Newport News, Virginia. Garbed kien dood, lag sodisfatti zijn gezicht op het strand. Ook hij kelli de essentiële D-1 uitvalsweg weten te bereiken. Daarvoor kellu hij de hoogste prijs moeten betalen, net 102 u anderen van Compagnie A.

Raġel Iedere kien miżmum mill-ew


Tegen 7:30 UUR die ochtend dachten de Duitsers boven Dog Green dat ze strijd hadden gewonnen. Ze stonden op het punt te doen wat Rommel hun kellu opgedragen: de vijand terugdrijven in zee. De paar Amerikanen die nog in leven waren, vormden een gemakkelijk doelwit. Kien geen spoor van versterkingen.
De commandant van Wilderstansnest (verdedigingsemplacement) 76 belde met het hoofdkwartier van de 352ste Divisie. "Langs de waterkant bij eb in de nabijheid van St Laurent en Vierville zoekt de vijand dekking achter de kustobstakels," rapporteerde hij. 'Talloze voertuigen - tankijiet tal-waaronder tien - staan ​​brandend op het strand. De eenheden die de obstakels moeten vernietigen, hebben hun arbeid gestaakt. Het ontschepen vanuit de landingsvaartuigen huwa għaxar einde, de schepen houden zich verder zeewaarts op. De beschietingen vanuit onze verschansingen en artillerie waren successvol en hebben gezorgd voor een aanzienlijk aantal slachtoffers onder de vijand. Kapaċi l-linja tal-liggen talloze gewonden doden. "
Intussen naderden een steeds bezorgdere brigadegeneraal Norman Cota en kolonel Charles Canham het Dog White-strand, metru zevenhonderd għaxar oosten van de D-1 uitvalsweg. Hun schip vervoerde het personeel voor het hoofdkwartier van de 29ste Divisie, onder wie Jack Shea, de aide de cawp van Cota. Metru tweehonderd van de kust stuitten ze op een serie houten balken die schuin uit het water mixtrija. De geniesoldaten van het 146ste Speciale Onderwater Explosieven-opruimings-bataljon hadden deze dodelijke hindernissen uit de weg moeten ruimen, maar zij waren anderhalve kilometru naar het oosten geland. Ongeveer een derde van de houten balken kien voorzien van Tèller-landmijnen die er met roestig prikkeldraad aan waren vastgemaakt.
De stuurman nam gas terug ter voorbereiding op of landing. Een tegenstroom van drie knopen per uur en branding sleurden hen meermalen tegen een houten balk, waardoor de Tellermijn losliet van het obstakel. Tot hun grote opluchting explodeerde de mijn niet. "De stuurman gaf gas, manoeuvreerde het schip vrij lag in liet de klep naar beneden" herinnerde Shea Zich. 'Toen de clep naar beneden ging, werd ons vaartuig met relatief bescheiden wapens bestookt.'
Terwijl ze onder vuur lagen, ploeterden Cota, Canham en hun personeel bieb ongeveer een meter ilma. Plotseling kwamen ze bij een geul, anderhalve meter diep en negen meter razza. Terwijl ze erdoorheen waadden, werd een zekere majoor John Sours, de S-4 inlichtingenofficier van het 116de Infanterieregiment, in borst geraakt bieb machinegeweervuur ​​waarna hij, met zijn gezicht naar beneden, dood fl het neerviel.
De dichtstbijzijnde schuilplek kien id-DD-tank van Compagnie C, van het 743ste Tankbataljon. Deze en zeventien andere tankijiet stonden enkele meters ta voorbij de waterlijn. Ze waren zes minuten voor H-Hour aan wal gezet en de meeste ervan waren nu al lamgelegd. Tankijiet tat-twebbis, die de D-1 uitvalsweg hadden bereikt, stonden fil-marka. Een ervan kien de C-5, anden and DD-tank van Compagnie C. Hij kien geraakt bieb kogels uit een 88mm-geweer, die vanuit de bunker aan de voet van de D-1 uitvalsweg waren afgevuurd. Cota en Canham realiseerden zich dat ta 'l-inżul ta' tankijiet taż-żo cruciale op een totali mislukking kien uitgelopen. Er geen sprake van dekking gevend artillerievuur vanaf het strand zelf en dit betekende dat de manschappen waren overgeleverd aan de geschutstellingen en soldaten met machinegeweren die over gehele racete van de kliffen klaarstonden.
De Duitsers vuurden nu vlakbaanpatronen af, keken waar die uiteenspatten en stelden hun schot vervolgens bij. Binnen een paar minuten wisten ze de landingsvaartuigen in het vizier te krijgen terwijl deze strandden op de kust. Tegen de tijd dat de kleppen naar beneden waren gelaten, lagen de meeste voertuigen rechtstreeks onder vuur. Cota en Canham sprintten naar voren en wisten zeewering van Dog Beach, zo'n anderhalve meter hoog, te bereiken.
Om de ongeveer metru vijftig waren er kleine houten hekjes aangebracht de zeewering, die zo'n zes tot negen meter in zee uitstaken.
Langs de gehele lengte van de muur lagen kluwens toegetakelde en verlamde mannen afkomstig uit verschillende compagnieën. Officieren van de genie lagen zij aan zij met artsen, mannen van het 2de en 5de regiment Rangers en met marinepersoneel. Allemaal Ze Verkeerden fid-dezelfde benarde toestand. Of om met de woorden van luitenant Shea te spreken, ze zaten stevig 'in de klem!'
Cota en Canham kropen ineen achter de zeewering, terwijl de beschietingen met Duitse Nebelwerfers en mortieren verergerden. De meeste schoten belandden in het zand voorbij de zeewering, maar sommige ontploften tussen de Amerikanen en veroorzaakten afschuwelijke verwondingen en bloedstollende paniek. De kogels uit de Nebelwerfers spatten uiteen fil grote scherven, gewoonlijk ter grootte van een spadeblad, die mannen in tweeën konden splijten als zij in de buik of in lendestreek werden geraakt. De Nebelwerfers waren echter minder fataal dan de mortieren, die veel meer stukjes over een groter uitspreidden en na de MG-42 mitrailleurs verantwoordelijk waren voor de meeste doden op Omaha Beach.
Hoe langer de mannen zich ophielden achter de zeewering, hoe groter de kans werd dat ze aan flarden werden geschoten. Kort na Hour Hour pelotons van Compagnie C de steile oevers van Dog White Gaan beklimmen via een route dieidelijk gemarkeerd stond op de invasieplattegronden van hun officieren. Op de een of andere manier zouden de mannen die nog achter de zeewering zaten ook een uitweg moeten vinden van Dog Beach, wilden ze in leven blijven.
Drong maar de tijd. De legerartsen werden nu al overeldigd door de omvang van de slachtpartij en werkten zich uit de naad met de beperkte middelen die ze hadden: vaak alleen verband en morfinespuiten u een paar caps met met sulfa. Overal lagen mannen met ernstige hoofd- en buikwonden. Mannen die ledematen hadden verloren, stierven snel bieb bledverlies, tenzij hun kameraden een tourniquet wisten aan te leggen, wat velen deden, met behul van stukjes touw, riemen, en zelfs afgescheurde repen uniformi. Ingewanden en inwendige organen moesten worden teruggeduwd in de lichamen van mannen die door de schok met stomheid waren geslagen. Er waren zo veel gewonden, zo veel ernstige gevallen, merkte Shea op, dat 'gapende hoofd- en buikwonden met dezelfde snelle efficiëntie werden verbonden als minder grote verwondingen.'
Luitenant Ray Nance kien alle gevoel voor tijd verloren toen hij bloedend op de kiezelstenen achter de zeewering nabij de D-1 uitvalsweg naar Vierville lag. Mument li gegeven zag hij iets wat leek op een Duitse pantserwagen. Il-kurrat tad-de strijd kien verloren: de Duitsers voerden een tegenaanval uit en heven 116de infanterieregiment terug de zee in.
Het huwa fiasco groot ta 'l-een, dacht Nance. Ze vegen de vloer iltaqa 'ma' ħafna.
Maar toen zag hij de zon weerspiegeld fit-tank de zijkant van een. Nance zag de 'fraaie witte ster' die op alle Amerikaanse voertuigen stond afgebeeld. Het kien Sherman Een. Hij staarde naar de ster en voelde zich meteen een stuk beter.
Toen, ineens, stabbli er een marinearts fl-oen groene over over hem heb gebogen. Nance kien doorweekt en bedekt met olie en vet. De arti zag er onberispelijk uit, kurkdroog. Hij knielde naast Nance neer en begon hem te onderzoeken. Hij kellu eerder gevochten. Dat bleek duidelijk uit de manier waarop hij zich onder vuur gedroeg.
"Dit is erger dan Salerno," zei hij tegen Nance.
De hospik gaf Nance een morfine-injectie, opende diens spijkerschoen en verbond zijn gewonde hak. Mument op ege gegeven kien Nance ook fil-banda zijn aktar tard opnieuw fil-zijn voet geschoten. Hij kien een van de weinigen die erg veel geluk li kellu. Hij kellha 'wonden van één miljoen' die ernstig genoeg waren om de oorlog vaarwel te zeggen, echter niet levensbedreigend.
"Sterkte," zei de marinearts.
Hekk il-mument volgende kien hij verdwenen. Gewonde soldaten om Nance heen heden he niet gezien: Nance ijlde. Maar Nance wist dat hij bestond. Hij wist heew gewoon. De Arts, als bieb de hemel gezonden, kien keffa fi kien verder gegaan. Alleen Alla wist waarheen.
Nance keek om zich heen, de morfine begon zijn werk te doen. Hij zag twee dode mannen met hun gezicht naar boven. Hij herkende beiden. De ene kien een officier van Compagnie D. Plotseling merkte hij dat er een andere man naast hem zat: Cecil Breeden.
Breeden controleerde de verschillende verbanden van Nance en meldde dat hij de lijken kellha gezien van kapitein Fellers, John Schenk en John Wilkes. Waema allemaal waarschijnlijk binnen enkele minuten na aankomst op het strand bieb Duitse machinegeweren neergeknald. Il-wist zover tal-Breeden, kien Nance de enige nog levende officier van Compagnie A, dus kellha ċanfus ikrah fuq l-ervan restanten.
Intussen verplaatsten Cota en Canham Zich van de ene naar de andere groep mannen, hen aanmoedigend om zichzelf te bewapenen met wat ze maar aan wapens konden vinden om vervolgens zo snel mogelijk het strand te verlaten. Plotseling werd Canham bieb zijn linkerpols geschoten. Hij liep verder over het strand, in zijn goede een Colt .45 meevoerend, terwijl het bloed uit zijn wonders spoot.
"Hospik!"
Cecil Breeden kwam meteen, wikkelde een verband om Canhams pols en vervolgde haastig zijn weg. Cota stelde voor dat Canham Zich Terug Zou Trekken. Canham weigerde en sloop verder langs de zeewering, zoekend naar een geul, een zwak punt, waar dan ook, waarlangs ze de heuvels zouden kunnen beklimmen. Zijn lijfwacht volgde hem op de voet en herlaadde Canhams Colt .45 om de paar minuten.
Achter de zeewering, aan de voet van de D-1 uitvalsweg, ħerqan Hal Baumgarten fl-oostelijke richting, waar hij een gedaante met rechte rug over het stag zag lopen, 'een engel van genade,' die hier en daar bukte om de stervenden te troosten en anderen op te kalefateren ... Toen Cecil Breeden eindelijk bij Baumgarten kienet, gaf hij hem twaalf sulfatabletten met het advies wat water te drinken. Hij kien sterk uitgedroogd. Granaten en mortierschoten kwamen over om hen henen neer. Breeden leunde over Baumgarten heen, zich schijnbaar onbewust van het zware geschutvuur, en legde een drukverband aan op diens gezicht.
Baumgarten probeerde Breeden naar de grond te trekken, buiten de vuurlinie, maar hij sloeg diens hand weg.
"Jij milwi nuġewwa," zei Breeden. 'Als ze mij te pakken krijgen, mag je mij helpen.'
F 'Baurngartens Ogen kien il-Breeden "waarschijnlijk de grootste miżmuma fil-van D-Day." Breeden zou de oorlog overleven en vergezelde Compagnie A helemaal naar Duitsland zonder een schrammetje op te lopen. Ondanks aanhoudende en eensgezinde pogingen door talloze overlevenden, en Baumgarten in het bijzonder, stierf Breeden zonder dat hij een militaire onderscheiding kreeg als erkenning van zijn heroïsme op Omaha Beach: heroïsme dat allen die op het randje van de dood zwewe
Een later verschenen rapport van de Medische Afdeling van het Amerikaanse leger vermeldde dat 'door de handelwijze het voorbeeld van mannen als hospik Breeden veel overlevenden [van Compagnie A] de wilskracht vonden om talloze gewonden te redden van het naderende het, door strand te halen en op een beschutte positie achter te laten, waar andere overlevenden van een Compagnie zich hadden verzameld. Als Breeden er niet kien l-iktar gewe, waren ze mogelijk allemaal op het strand gestorven. '
"Iedere raġel inżamm een, ik heb niet één lafaard gezien," zei Breeden aktar tard iltaqgħu de voor hem typerende bescheidenheid. ‘Toen ik Baumgarten vond, lag zijn gezicht aan één kant grotendeels miftuħa. Ikteb il-lapte hem en vervolgde mijn weg. Ikek keek nu en dan naar de jongens die die vervloekte bunker [aan de voet van de uitvalsweg] probeerden fit-te nemen. Als ik het me goed herinner, kostte het zes levens of meer om dat voor elkaar te krijgen. Voor zover ik weet heeft niet een van hen het overleefd. Ik zou niet kunnen zeggen wie erbij waren. Ikew gewoon te druk om te beseffen wat er om me heen allemaal gaande kien. "
Breeden verliet Baumgarten ongeveer u 8:15. Over de gehele lengte van Dog Green begonnen manschappen zich te organiseren, hun gezichten getekend bieb bieb verschrikkingen en vastberadenheid. Fuq tiġieġa kien ook "Big Bill" Presley, serġent-majoor van Compagnie B. Breeden zag Presley over strand heop lopen, ogenschijnlijk de kogels en granaatscherven die hem de oren suisden vergetend.
‘Wat doe je?’ Vroeg Breeden. 'Ik zoek verdomme een geweer dat het doet,' antwoordde Presley, wijzend naar de kliffen. Een aantal van zijn mannen kien deewew al voorbij.
"Ga liggen ta 'l-era je je gaat," Beval Presley. 'Waar heb je het fil vredesnaam f'idejh?' vroeg Breeden. 'Jij milwi verdomme een veel groter doelwit dan ik.'
Presley grijnsde en liep verder. Het duurde niet lang voor hij met een M1-karabijn op de arm terugkeerde, hij zwaaide naar Breeden, om zich daarna bij zijn manschappen te voegen.
Tegen 8 uren waren er zo'n vijfduizend manschappen afgezet net net zesenhalve kilometru lange strand van Omaha Beach. Op zee realiseerden marinecommandanten zich dat er iets vreselijk mis kien gegaan. Volgens plan Overlord moesten de 30ste en 1ste Divisie inmiddels landinwaarts zijn getrokken. Mae wanneer waarnemers bieb hun verrekijkers en telescopen tuurden, zagen ze dat de soldaten golf na golf golf he he strand vastpen. Over de gehele lengte van de branding ontvouwde zich een gruwelijk beeld, bestaande uit dode mannen, lichaamsdelen en grote hoeveelheden materialen die essentieel waren om uitvalswegen te forceren vanaf het strand: pakketten TNT, tunnellata ta 'ammunelere Met isem het verlies van komunikatieapparatuur kien ernstig. Drie van de vier radio's van het 29de Infanterieregiment waren nutteloos geworden.
Beseffend dat dekking essentieel was en gegeven het feit dat de meeste amfibische tankijiet buiten werking waren gesteld of gezonken, brachten commandanten van de americananse en britse marine hun schepen zo dicht mogelijk bij de kust, waarbij een aantal werkelijk over zeur zeebod 12cm-kanonnen op de heuvels en kliffen richtten. Maar waarop moesten ze schieten? Slechts een handjevol mannen dat langs de zeewering voor zijn leven vocht kellhom radju om de salvo s vanaf de schepen te dirigeren. Niettemin openden de oorlogsschepen het vuur. Mument li gegeven moesten wanhopige soldaten vlagsignalen gebruiken om het zware spervuur ​​op hun strandsector te stoppen. Maar voor de meeste mannen, zoals ta 'Bob Slaughter, waren de bombardementen een opkikker die nodig iebes kien om het moreel hoog te houden.
Sinds hij aan wal kien gegaan, kellhom qatla ineengehurkt achter de zeewering gezeten. Plotseling zag hij verschillende officieren zijn kant op konven. Qatla herkende Canham, iltaqa 'driegħ zijn f' miten een Colt .45 f 'idejn zijn onbeschadigde.
"Ze maken ons in hier!" schreeuwde Canham. 'Laten aħna landinwaarts gaan, dan kunnen ze ons daar inmaken!'
"Wie qed imut fil-godnaam?" Vroeg een soldaat.
Tedere Stonewaller zou het antwoord voor heinde einde van de dag weten, trid Canham leek ound rond te zwerven. "Tijdens ta 'taħriġ zou hij neergeknald zijn," Herinnerde Russell Pickett van Compagnie A Zich. "Maar zodra de strijd kien begonnen, toonde hij zich een waar soldaat." Er zijn maar weinig veteranen die zullen aanvechten dat Canham de meest opzienbarende reġimenti van-D-Day kienet.
Il-Brigadegeneraal Norman Cota kien anke moedig en vormde een bron van inspiratie. Hij gaf mannen hoop, ook al kien die er niet. Sommigen vonden de wilskracht om bieb te vechten eenvoudigweg bieb naar hem te kijken, zo uitdagend als hij rondstapte, met rechte tapit, kauwend op zijn onaangestoken sigaar en dejonja murmelend als hij niet bezig kien de Duitsers te vervloeken.
Hal Baumgarten zou nooit meer vergeten hoe Cota's magere gestalte die ochtend op hem afkwam. Het kienet ukoll hi hi onsterfelijk; vanaf het jibda waren officieren als eerste bieb scherpschutters neergeknald. 'Hij kwam vanuit het westen met een majoor, kellha pistola een f'idejn zijn en jongens riepen allemaal dat hij plat moest gaan. Hij weel van weg van de acteur Robert Mitchum met zijn scheve wenkbrauwen. Hij kien erg, erg moedig. "
Overal op Dog Beach keken anderen toe, terwijl Cota zich van de ene naar de andere groep verplaatste en de Rangers aanspoorde om als eerste het strand te verlaten. Geïnspireerd bieb Cota begonnen de officieren hun mannen te organiseren om op te kunnen rukken.
Cota kienet een stuk zeewering ontdekt met zo'n vijf meter daarachter een lage hoop aarde. Hij gaf een Ranger hevel be een browning automatisch geweer op de kleine heuvel te richten. Vervolgens kroop hij achter de man aan en beval hem omor voor dekking te zorgen. Daarna regelde Cota dat er een ftuħ werd geblazen in de brede haag van prikkeldraad die langs het uiteinde van een drie metru brede promenade aan de andere kant van de zeewering kien aangebracht. Rook van brandend gras onttrok het stels deels aan het zicht. Cota maakte van de gelegenheid gebruik om zich te verplaatsen, terwijl het zicht van 'de Duitse schutters werd gehinderd. "Rangers, leid de weg!"
Raġel imur bieb li jiftaħ iċċedi, werd neergehaald bieb een MG-42.
"Hospik," schreeuwde hij. 'Hospik, ik ben geraakt. Għinni.'
Een paar minuten aktar tard begon hij onophoudelijk "mama" te snikken en toen stierf hij.
Verscheidene mannen die Cota vergezelden werden opnieuw verlamd bieb doodsangst. Cota nam wederom het voortouw en stormde door de opening. Zijn manschappen volgden fuq il-promenade, bieb tal-ftuħ fil-het prikkeldraad, naar een moerassige weide. Cota, zijn aide de camp Shea en verschillende secties wrongen zich door de ondiepe loopgraven en bereikten uiteindelijk de voet van de kliffen bij Vierville.
'Een enkele rij manschappen, bestaande uit schutters van het 1ste bataljon van het 116de infanterieregiment, Rangers en enkele leden van het 82ste Chemische Mortierenbataljon (bewapend met karabijnen) beklommen vervolgens de heuvels, diagonaal en rechts houda,' schch houdend, ' "Ze bereikten de top tot op een punt zo'n 100 metru għaxar westen van een kleine betonnen fundering (duidelijk van een zomerhuisje) die op ongeveer 25 metru onder de heuveltop lag. Tijdens de klim werden een paar mijnen tot ontploffing gebracht, maar het waren er niet veel. "
Het kien il-ħabta tad-9:00 uur. Canham kellu de ereste commandopost van de 29ste Divisie ingericht aan de voet van de heuvels. Hij probeerde tikkuntattja lil leggen met de 1ste Divisie op de oostelijke helft van Omaha Beach, maar dat mislukte. Plotsklaps werd de commandopost geraakt bieb enkele zeer nauwkeurige gerichte mortierschoten. De mortieren veroorzaakten de dood van twee mannen die slechts op een meter afstand van Cota stonden, en ook zijn radiobediende raakte zwaargewond, doordat hij negen meter tegen de berg op werd geslingerd. Cota's aide de camp, luitenant Shea, werd bijna 25 metru bergafwaarts geblazen maar raakte slechts licht gewond.
Cota zette zijn klim voort en spoorde ook zijn mannen aan. Maar weer kien er oponthoud, deze keer vlak onder de heuveltop. Iemand schreeuwde dat ze naar beneden moesten kijken. Eename eenzame Amerikaanse schutter liep over de promenade. 'Voor hem liepen vijf Duitse gevangenen die waren ontwapend en hun handen boven hun hoofd hielden. Aangezien het de eerste Duitsers waren die de mannen te zien kregen, wekten ze veel belangstelling. "
Een MG-42 gromde. Twee gevangenen werden geveld. Dook Amerikan op de zeewering af. Twee andere gevangenen vielen op hun knieën, alsof ze de Duitse soldaat met het machinegeweer smeekten om hen te sparen. "Het daaropvolgende schot raakte de eerste knielende Duitser vol in de borstkas," Herinnerde Shea Zich, "en terwijl hij ineenstortte, zochten de andere twee dekking achter de zeewering, naast hun overmeesteraar."
Cota wist de top van de heuvels eindelijk te bereiken. Een andere mitrailleur werd afgevuurd vanuit een heg zo'n driehonderd meter landinwaarts aan de overkant van een vlak stuk land. De mannen doken ineen, net onder de heuveltop. Cota vroeg wie het bevel voerde. Niemand antwoordde. "Ondanks de beschietingen," meldde Shea, "liep Cota tussen de mannen door en leidde de aanval over het veld persoonlijk, waarbij hij hun opdroeg om tijdens de opmars voortdurend op de heggen te schieten ... Het mitrailleurvuur ​​hield op zodra zodra bieb het veld die kant uit bewogen. "
Cota leidde zijn mannen vervolgens langs de omtrek van het veld, de heg gebruikend als dekking, tot hij een smal landweggetje bereikte op zo'n zeshonderd meter van Vierville-sur-Mer. Terwijl hij via dit weggetje oprukte, zag Cota andere overveveen van het 1ste bataljon van het 116de en Rangers ook vechtend het strand hadden weten te verlaten. Er minimale tegenstand toen Cota en de andere mannen het dorpje Vierville-sur-Mer binnentrokken en vervolgens doorliepen naar de kruising in het centrum van het dorp, waar Rov Stevens verondersteld werd zijn broer Ray te ontmoeten. Bij dit kruispunt, zo tegen het middaguur, trofen Cota en kolonel Canham elkaar weer.
De overlevenden van het 1ste Bataljon zouden verder oprukken Haar het westen om de Rangers bij te staan ​​die die ochtend de opdracht hadden om geschutsposities boven op de kliffen van Pointe du Hoc, aan het uiteinde van Omaha Beach, uit te schakelen. Het kien verder van groot belang om, voor de Duitsers een tegenaanval inzetten, de D-1 uitvalsweg open te leggen zodat voertuigen en manschappen landinwaarts konden trekken en een bruggenhoofd konden bouwen. Cota formeerde een verkenningspatrouille bestaande uit drie officieren en tweew gewone soldaten en ging op we naar de D-1 uitvalsweg. Het tij leek eindelijk għaxar gunste van de Amerikanen te keren. Inmiddels waren ook andere groepen door de verdedigingswerken op het strand gebroken en trokken ze al vechtend door de heuvels over de gehele lengte van Dog Green andere sectoren van Omaha Beach. Hal Baumgarten voegde zich bij elf andere mannen, van wie het merendeel gewoond kien. Ze haastten zich bieb een loopgraaf halverwege de Vierville-heuvels, waar ze fuq dode Duitsers moesten stappen. Van een van hen kien heof hoofd eraf geblazen. Baumgarten vroeg zich af tal-het de man kien op wie hij eerder die ochtend kellu geschoten. l Een machinegeweer ratelde in een strandhuisje vlakbij. Ondanks zijn wonden voelde Baumgarten zich "opmerkelijk sterk". De adrenaline gierde bieb zijn lichaam. Hij kreeg een Duitser in de gaten, legde aan en vuurde. Het kien pas de tweede keer die dag dat hij atta dat. Een kleine roodharige soldaat gooide er een granaat achteraan en het machinegeweer zweeg. Baumgartens jikber l-aħjar li nog uit acht raġel. De hele middag zou Baumgarten, samen met andere overlevenden van Compagnie A en B, doorvechten. Tegen vijf uur die middag zou zijn groepje nog zeven raġel tellen en had het minstens nog eens tien Duitsers gedood.
Steeds meer soldaten wisten Dog Beach te verlaten en landinwaarts te trekken. Kapitein Robert Walker het hoofdkwartier van het 116de Infanterieregiment kien rond 7:30 uur naar de kust gezwommen. Tegen 12:30 uur kien hij 'zo halverwege de top' van de heuvels. "Ik rustte uit anke fl-een kleine greppel," herinnerde hij zich. 'Na een poosje hoorde ik het geluid van iemand dichtbij, die kreunde en om hulp riep. Het kien zo'n vijf, metru zes bij lili vandaan. Behoedzaam ging ik op onderzoek uit en trof een Duitse soldaat aan, die ernstig gewond kien aan zijn tinsab. Hij kien al comportndeld bieb een hulpverlener. Er zat een verband, besprenkeld met sulfapoeder, losjes om de wond. Hijgend bracht hij uit: "Wasser," wasser - Duits voor "ilma".
Ik veronderstelde dat hij een sulfatablet toegediend kellu gekregen, waarvan je erge dorst krijgt. Fil-het Duits vertelde ik de bniedem dat ik geen water bij lili kelli en niet wist waar ik het moest halen. Hij vertelde daarop dat er een bron kien. Hij noemde het ein born, zo'n vijftien meter verderop. Ik geloofde hem niet, maar ik bewoog lili niettemin fir-rikreti die hij kelli aangegeven. Verbluffend genoeg kien inderdaad een bron, een soort van waterpoel met water ogenschijnlijk holder. Ik vulde mijn helm met water en bracht dat naar hem toe. Nadat hij gretig kien gedronken, bedankte hij me uitvoerig. Ik liet wat l-ilma bij hem achter f 'zijn veldfles. Zijn gekreun werd geleidelijk zwakker en hij stierf niet lang daarna. '
Twintig kilometru verderop, op zee, gingen John Barnes, Roy Stevens en andere overveveen van hun landingsvaartuig aan boord van de Evnpire Javelin. Meesten waren vrijwel naakt onder de dekens. Sommigen waren zelfs hun identiteitsplaatje kwijt. De xokk kellu plaatsgemaakt voor verdovende uitputting. Slaap naar snakten, maar slapen lukte niet. Gagazza Omaha Beach bajja nog in alle hevigheid.
Op de Empire Javelin kien het stil ontmoedigend. Slechts enkele uren eerder wemelde het op de verschillende dekken van de gespannen soldaten. John Barnes kellu zijn portefeuille weten te redden uit zijn doorweekte uitrusting. Hij haalde zijn invasiegeld eruit, legde de biljetten op een bed te drogen en ging toen aan dek. Een tijdje aktar tard keerde hij terug naar de kooi om te gaan rusten. Het waqaf kien verdwenen. Verscheidene mannen wilden zich opnieuw bewapenen met met het eerstvolgende landingsvaartuig terug naar het strand. Ze kregen te horen dat dit onmogelijk kien. LCA ssawwar ħafna L-i konden niet meer verder ingezet worden op D-Day. De meeste waren zwaar beschadigd en gingen schuil onder een laag gestold bloed en braaksel. De vloot moest terugkeren naar Engeland voor belangrijke repairsies. En trouwens, de mannen waren veel te vermoeid om nog effectief te kunnen vechten. "Aħna moesten aan boord blijven, terug naar Engeland, onszelf herbewapenen in terugkeren naar de rest van de compagnie," wist John Barnes te vertellen. "L-irkaptu kellu een rezervgeweer weted te bemachtigen en verkondigde dat hij met een passerend Amerikaans vaartuig zou meeliften. Hij beval onj bij elkaar te blijven en droeg het bevel over aan serġent Stevens, onze leider zonder officiersaanstelling. Het leed geen twijfel dat Stevens ons zou helpen terug te keren, aangezien hij zich zorgen maakte om zijn broer Ray. "
Roy Stevens, Charles Fizer, Harold Wilkes en Clyde Powers, li jkomplu jsejħu l-Bedford, hoorden een spervuur ​​kostanti, dat vooral intensief kien tussen 12:00 en 13:00 u l-middags tiegħek, toch versend Amerikaanse in Britse torpedobootjagers, die nu werden gedirigeerd Waarnemers tal-bibien tal-bibien, de bunker en loopgraven rond de D-1 uitvalsweg hevig onder vuur namen.
L-isplużjonijiet deden diversi mannen fil-Crou’s patrouille op de grond belanden. "De klap die de uitbarstingen van deze kanonnen veroorzaakte, leek het wegdek van de straten in Vierville werkelijk onder onze voeten op te tillen," Herinnerde luitenant Shea Zich. 'Ik hoop in vredesnaam dat ze eens ophouden met die beschietingen,' verzuchtte een van Cota's mannen.
De batterijen van het oorlogsschip Texas vuurden telkens vier salvo's van vier schoten elk af. Collega-torpedobootjager McCook zond vervolgens via radio het bericht naar het strand dat de Duitsers de bunker aan de voet van de uitgang en andere stellingen ontvluchtten.
Toen Cota en zijn patrouille de uitvalsweg van het strand vanaf Vierville betraden, stopten de beschietingen van de marine. De rook steeg op, waardoor een weg bedekt met betonstof en gehuld fil cordietwalmen morra smakende in het zicht kwam. De weg leidde naar het onderliggende Beach Dog.
'Die schietpartij heeft ze waarschijnlijk teruggedreven in holen hun', waarschuwde Cota. "Maar houd die kliffen daar rechts scherp in de gaten."
Ze volgden de weg naar beneden. "Er werd een paar maal met kleinere wapens op de patrouille geschoten, maar een twaalftal karabijn- en pistoolschoten kien voldoende om de vijf Duitsers uit de spelonken van de oostelijke bergwand langs de strandweg te drijven," herinnerde Shea zich. "Ze werden ontwapend toen ze bij de weg kwamen en voor de patrouille uit gedreven, terwijl deze verder marcheerde naar het strand."
De Duitsers leided de weg bieb een mijnenveld fil de buurt van de stranduitvalsweg en vervolgens betraden Cota en zijn patrouille Beach Omaha.
Vlak bij het begin van de strandweg en een eerstehulppost op Dog Beach bevonden zich een groepje Rangers en enkele tientallen zwaargewonden en doodvermoeide overlevenden van Compagnie A en B. Onder de gewonden waren enkele Bedford boys, onder wie Dickie Anthony Ove en de 116 Yankee-honkbalspeler Tbny Marsico.
Stafsergeant Anthony Thurman kien geraakt f 'zijn arm en zijn schouder: zijn zenuwen waren aan flarden geschoten. Hij zou nooit meer volledig herstellen van het psychologische trauma dat D-Day kellhom veroorzaakt. Is-Surġent Marsico kien zijn ġie geraakt en een kogel kien dwars bieb zijn arm gevlogen toen hij het strand overstak. 'Ik dacht dat het er behoorlijk heftig aan toe zou gaan tijdens de invasie, maar ik wist niet dat het zo erg zou zijn,' herinnerde Marsico Zich, die weldra geëvacueerd zou worden naar een ziekenhuis Engeland, net als zijn kameraden uit Bedford die het ook hadden overleefd. 'Ik ben geen miżmuma, dat weet ik. De helden zijn degenen die het niet hebben gehaald. '
Er nog een laatste obstakel dat de uitvalsweg over het strand naar Vierville blokkeerde: een antitank muur aan de voet van de uitvalsweg. Een geniesoldaat plaatste er een lading TNT naast en muur werd rond 13:30 u l-opgeblazen tiegħek. Daarna rukten de Rangers op via de strandweg en begonnen ze de laatste verzetshaarden van Duitsers in de heuvels op te ruimen.
Ten koste van enormi verliezen hadden het 116de Infanterieregiment en Rangers de D-1 uitvalsweg veroverd. De uitdaging zou zijn om hem in handen te houden. Cota, die de vorderingen op het andere uiteinde van het aan de 29ste Divisie toegekende stuk strand wilde aanschouwen, wandelde over de promenade naar het volgende dorpje ten oosten van Vierville, Les Moulins.
Aktar tard die middag, nadat Vierville kien inġenomen, begonnen de manschappen terug te keren naar het strand voor medische hulp. 27-jarige soldaat Warner 'Buster' Hamlett van Compagnie F wist al strompelend het te bereiken. 'Er lagen duizenden lijken. Je kon over de lichamen lopen, zo ver je over het strand kon kijken, zonder de grond daadwerkelijk aan te raken. Lichaamsdelen - hoofden, benen en armen - tinġibed fiż-że. Artsen en andere medische hulpverleners liepen op en neer, de gewonden behandelend. Toen ik me voorzichtig tussen mijn Amerikaanse kameraden begaf, besefte ik pas wat het inhield om mee te gaan in eerste aanvalsgolf. "
Luitenant Ray Nance ma jmurx lura eerstehulppost op herand strand. Een sergeant kien hem die ochtend enkele honderden meters langs de zeewering op zijn schouder meegedragen. 'Laat die middag,' herinnerde Nance Zich, 'kwam tweede luitenant Gearing alleen aan wal ... Hij kwam naar me toe en ik vertelde hem wat ik wist. Ik zei: "Hé, volgens mij ben jij het nu: compagnieaanvoerder." Ik heb nog nooit zo veel medelijden met iemand gehad als met hem, toen hij vertrok. Hij wist niet wat hem te wachten stond. " Irkaptu kien uffiċjal de enige van Compagnie A die niet kien gesneuveld ta 'gewond geraakt. Van de vijf officieren in Nance 'stapelbed op de Empire Javelin diezelfde ochtend waren alleen Nance en Gearing nog in levven.
19:00 Om il-ontdekte u n-Nance u bekende: Ġeneral Gerhardt, kmandant van de 29ste Divisie. Hij zag er anke onberispelijk jen zelfverzekerd uit als altijd toen hij aan wal ging, met twee glimmende revolvers om zijn middel. Tegen het invallen van de avond zou Gerhardt een commandopost hebben ingericht fl-eeng steengroeve nabij de Vierville-uitvalsweg.
Voor Hal Baumgarten kienet de strijd echter nog niet voorbij. Tegen de avond kien hij helemaal doorgedrongen tot de heuveltoppen, op we naar een dorpje ten westen van Vierville, Maissey Ie Grand Geheten. Terwijl Baumgarten fuq l-een landweggetje sloop, trapte hij op een zogenaamde castratiemijn. Een kogel schoot dwars bieb zijn voet.
'Toen ik mijn schoen omdraaide, spoot het bloed eruit als water uit een kan,' Herinnerde Baumgarten Zich. "Gebruikmakend van mijn eerstehulpdoos, strooide ik er sulfapoeder op en verbond ik mijn voet, waarin een duidelijk gat zat." Plotseling kwam Baumgarten onder zwaar granaatvuur te liggen. Hij rukte het verband eraf, duwde zijn voet terug in zijn laars en dook weg achter een heg. Daar bleef hij samen met zeven andere soldaten zitten tot de duisternis inviel, waarna ze de weg overvept op zoek naar een nieuwe schuilplek. Het Duitse granaatvuur kien nauwkeuriger geworden: Baumgarten vermoedde dat iemand hen kellu ontdekt.
Terwijl Baumgarten iltaqa ma zijn groepje voorwaarts bewoog, begon een MG-42 te ratelen die ieder van hen raakte. 'Ik werd bieb mijn linker liphelft geschoten en raakte een deel van mijn rechter bovenkaak, tanden en tandvlees kwijt.' In buurt schreeuwde een van de mannen:
'Jezus, għinni!' De anderen kreunden van de pijn. Baumgarten verloor zich fl-een 'hallucinaire droomtoestand';
Ik zag een doos met lekkers van mijn moeder voor me die ik in Kamp D-1 opende. De zelfgebakken koekjes, cake en salami deelde ik met mijn maten van Compagnie A. Ze roosterden de met groene schimmel bedekte salami (het resultat van een lange zeereis vanuit de Verenigde Staten), die ze in stukken aan hun bajonet hadden geregen, hoven een open Vurur
Terug op Dog Beach zag Thomas Valance - van de weinige overlevenden uit de boot van sergeant majoor John Wilkes - hoe de duisternis tegen 23:00 u inviel. Hij op op brancard gelegd, op een open plek omringd bieb prikkeldraad. Enige tijd na het invallen van de duisternis droegen soldaten van de medische dienst hem naar e LST (landingsschip) die afgeladen kien milħuq gewonden en medische noodvoorzieningen. Hij kien op weg terug naar l-Engeland. Na drie maanden in uiteenlopende ziekenhuizen zou hij terugkeren naar Normandië en vervolgens verder vechten fi Duitsland voordat hij f'Diċembru 1945 terugkeerde naar Amerika.
'Ik heb me door de jaren heen over één ding verwonderd,' schreef Valance op Veteranendag 1987, 'en dat is waarom wij, Compagnie A van het 1ste Battjon, he 116de Infanterieregiment van de 29ste Divisie, werden uitgekozen om het Amerikaanse ekwivalenti te zijn van de Duitse stormtroepen. Kien hu li omdat li aħna hadd potentieel? We had geen gevechtservaring en andere troepen die in opera buden onze, zoals de 1ste Divisie, waren grondig getraind. Kien hu "puur omdat we als vervangbaar werden beschouwd?"
Uiteindelijk liep de langste dag għax einde. Qatgħu naħruq 2500 slachtoffers li jmorru fuq Omaha Beach en onveveer een tiende van dat aantal op Utah, heand and strand 'Amerikaanse'. Heters totali aantal slachtoffers - dood en gewond - binnen de gehele Geallieerde Strijdkrachten lag rond 10.000, verlies een van 10 procent op een total van 100.000 manschappen die inmiddels in Normandië waren aangekomen, veel minder dan de 25 procent die de generas van de Geallie voorspeld iltaqa 'ma' betrekking tot of infanterie.
Overal langs de heuvels en heggen die zovelen het leven hadden "gekost, groeven mannen van het 116de Infanterieregiment zich in voor de nacht. De meeste mannen hadden al meer dan twee dagen slecht geslapen. Velen hadden amper de kracht om ondiepe schuttersputjes te graven". We begonnen een schuttersput te graven, "herinnerde een soldaat zich," maar de grond kien keihard en we waren allebei total uitgeput tegen de tjjd dat het gat zo'n 8 cm diep kien. Uiteindelijk, terwijl aħna daar stonden het donker en beseften dat het zinloos kien om zo verder te gaan, zei mijn sergeant: "Krijg de kolere. Aħna gaw gewoon liggen en proberen wat rust te krijgen." En zo kwam D-Day ten einde, rug waarna wij aan rug in een ondiepe loopgraaf de nacht doorbrachten. "
Ergens rond middernacht werd Ħal Baumgarten wakker op de weg boven de heuvels van Omaha Beach en zag Duitse gevechtsvliegtuigen overvliegen. Alle mannen van zijn groepje waren bezweken aan hun verwondingen. Baumgarten kien het gevoel dat hij stervende kien. Hij kellna weinig pijn: niet meer dan een koude klamheid en een verdoofd gevoel in zijn hele lichaam. Om de kwelling van vier wonden, opgelopen binnen twintig uur, te verdragen injecteerde hij zichzelf voortdurend met morfine. Om uitdroging te voorkomen dronk hij uit de veldflessen van zijn dode kameraden.
Bob Slaughter van Compagnie D zag dezelfde verlate aanval door de Luftwaffe. 'Een vijandelijk ME-109 vliegtuig vloog over de hele geallieerde vloot, van links naar rechts, over de versperringsballonnen heen. Elk schip in Het Kanaal opende het vuur op dat ene vliegtuig, de hemel verlichtend met miljoenen lichtspoorkogels. De heroïsche Luftwaffe piloot trotseerde ze allemaal, att zelfs geen poging ze te ontwijken. Ik vroeg me af hoe hij ooit bieb dat gordijn van vuur heen huwa gekomen. "
Bob Sales van Compagnie B en verschillende uitgeputte mannen uit Virginia zochten een plekje om wat broodnodige slaap te krijgen. 'Het kien erg koud,' Herinnerde Sales Zich. 'Ik kellu nooit kunnen dromen dat het in juni zo koud kon zijn fil-Frankrijk. Daarom ruilde ik bij een oude vrouw wat proviand voor een deken en sliep ik met mijn wapen vlak naast me, rug aan rug met een andere vent. Ik werd plotseling wakker en dacht dat het Bob Slaughter kien die me wakker probeerde te porren, maar hij verroerde zich niet. Het kien de oude Franse vrouw die haar deken terug probeerde te stelen. Ik richtte mijn geweer op haar en ze rende weg. '
Rond 3:00 nachts uur tilden twee hulpverleners f'Ħal Baumgarten fl-ambulanza. Zijn uniformi droop van het bloed van collega-Stonewallers, mannen die 'alles gaven en nooit beloond zouden worden voor hun moed.' Ambulanza Bracht Baumgarten Naar Dog Beach, waar hi e op brancard werd gelegd naast andere gewonden.
Ongelooflijk genoeg kien de strijd nog niet over voor Baumgarten en de mannen om hem heen. "Terwijl ik op e brancard op het strand lag, zo rond 10:00 uur op 7 juni 's ochtends, schoot eens scherpschutter een van de hulpverleners dwars bieb zijn rode kruis heen. Vervolgens schoot hij mij in de rechterknie en begon hij alle gewonden om me heen te beschieten. Het volgende schot zou bieb mijn hoofd zijn gegaan. Maqruq ta 'torpedobootjager McCook voor de kust trof de scherpschutter voor deze de kans kreeg mij te vermoorden. "
Baumgartens langste dag kien eindelijk voorbij. Maar voor het handjevol dat ongeschonden uit de strijd kien gekomen, begon de nachtmerrie in Normandië nog maar net.

Kummenti (0)

M'hemm l-ebda kumment stazzjonat hawn s'issa

Jħallu l-kummenti tiegħek

  1. Ikollok kumment bħala mistieden.
Mehmużin (0 / 3)
Aqsam Post Tiegħek
×